Κι η μουσική μαζί σου… Ταξιδιωτικές σημειώσεις (vol 12)

Από την Αικατερίνη Τεμπέλη.

Rina, Rina ti ku vajte luli o?
Luli-o lulëza ime, zëmra moj
Zëmëra më këndon…

Γυρνώντας τα Βαλκάνια μ’ εκτυφλωτικούς ήλιους κι αδίστακτες  βροχές… Με rakija και slivovica και maraska και… και…. Μ’ ήχους από καμπάνες και τη φωνή του μουεζίνη που μπερδεύεται με τα θριαμβευτικά χάλκινα. Μετρώντας απόντες των προηγούμενων πολέμων, από κάθε πλευρά, προσπαθώ ν’ αγνοώ τις τρύπες απ’ τις σφαίρες… Να ξεχάσω το αίμα…

Μαθαίνω καινούριες λέξεις και χαμογελάω στους φιλόξενους ξένους που η καρδιά τους τραγουδάει. Νιώθω τη λύπη τους για ό,τι χάνεται και θαυμάζω τις ολάνθιστες αυλές τους. Αρχαία κάστρα, λίμνες με βυθισμένες πόλεις στο βυθό τους, πράσινα ποτάμια και θάλασσες γαλάζιες σαν οινόπνευμα. Ανήκω εδώ, μου λέει η ψυχή μου. Αλλά εγώ δεν στεριώνω πουθενά… Περπατάω στους τόσο ενδιαφέροντες δρόμους της Shkodër μετρώντας ποδηλάτες, μπερδεύομαι με το κυκλοφοριακό χάος στα Τίρανα, πίνω καφέ στο Αργυρόκαστρο. Περνάω τα χωριά με τις διπλές ονομασίες: ελληνικά κι αλβανικά. Ευαίσθητες οι ισορροπίες εδώ, πολλά χωρίζουν τους ανθρώπους. Φτάνω κοντά στα σύνορα της Κακαβιάς, ξέρω πως η Αθήνα περιμένει. Αλλά κι όταν φτάσω, πάλι ik (φύγε) θα πω…

E bija ime moj
Ja dielli tek ku është
E bija ime moj
Ja dielli tek ku është
Dhe zemra më këndon…

Αικατερίνη Τεμπέλη, Shkodër, 21/7/2019

Γραμμένο με αφορμή τα τρία αυτά αλβανικά τραγούδια κι αφιερωμένο στους φιλόξενους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και μου είπαν πως τ’ όνομά μου, τους τα θυμίζει.