Κι η μουσική μαζί σου… Ταξιδιωτικές σημειώσεις (vol. 17)

Γραμμένο από την Αικατερίνη Τεμπέλη με αφορμή το τραγούδι του Damir Imamović’s Sevdah Takht με τίτλο “Sarajevo”.

“Sarajevo, podno Trebevića
U tebi je sinje more priča…”

Σαν σε όνειρο… Ξυπνάω σ’ ένα μουσουλμανικό μαχαλά, πνιγμένο στα λουλούδια… Γαλάζιες,ροζ και μωβ ορτανσίες που μου θυμίζουν τα χωριά του Πηλίου, το χειμώνα. Εδώ στους λόφους του Sarajevo, παίζουν παιδιά που δεν ξέρουν ακόμη τη λέξη “πόλεμος”. Γελούν όταν προσπαθώ να προφέρω τον προορισμό μου, την πρώτη βόλτα: Baščaršija. Τι όμορφα που γελούν… Πόσο χαίρομαι που δεν γνωρίζουν. Ακόμη αθώα.

Κατεβαίνω στην καρδιά της πόλης, εκεί όπου με χαιρετούν με Merhaba! και ψήνουν καφέ σε μπακιρένια χρυσαφιά μπρίκια. Οικογένειες ταΐζουν περιστέρια, γυναίκες με μπούργκες φωτογραφίζονται στη σκιά των τζαμιών και δεν ξέρω αν είμαι στην Πόλη ή όντως στη Βοσνία, μ’ αυτό το μπέρδεμα εικόνων, σ’ αυτό το σταυροδρόμι των πολιτισμών… Εβραϊκή συναγωγή, καθολική εκκλησία, ορθόδοξη. Κι όμως, κανένας θεός δε στάθηκε ικανός ν’ αποτρέψει το μακελειό…

Ο Miljacka κυλάει αμέριμνος, κατεβάζοντας ακόμη χώμα απ’ τα πράσινα βουνά κι ακούω τους ντόπιους να διηγούνται ιστορίες για τους παγερούς χειμώνες τους, για το χιόνι. Στο μυαλό μου ο Πρώτος Παγκόσμιος που άρχισε εδώ, αλλά κι η “πρόσφατη” Πολιορκία. Στους τοίχους σημάδια από σφαίρες κι ένα γύρω νεκροταφεία και στήλες με ονόματα νεκρών. Βαρύ το αίμα, ποτίζει τις μνήμες… Τι να πεις; Σιωπή…

“Ko će znati, ko j’ uz koga bio
Ko je kakve ratove vodio
A kome su slane suze lile
Dok su bile zurle i borij…”

Αικατερίνη Τεμπέλη, Sarajevo, 19/7/2018