Όμορφη Θεσσαλονίκη

Από τον Άρη Λουκίσα.

Βλέπεις, μυρίζεις και νιώθεις το κρύο. Ετοιμάζεσαι για αυτό. Τελικά απλά βγάζεις και τον σκούφο και το κασκόλ και το βαρύ παλτό.

Κάνεις σχέδια πού θα πας, σε ποιον θα μιλήσεις, ετοιμάζεσαι με σενάρια και ατάκες για όλους αυτούς Αλλά δεν μιλάς σε κανέναν, ούτε καν ένα σημάδι με την γλώσσα του σώματος.

Ανησυχείς ότι θα μείνεις μόνος σου και δεν μπορείς να ετοιμαστείς για αυτό γιατί είσαι τόσο μικροσκοπικός και τόσο μόνος. Όμως είναι αυτό που αποζητάς. Το δικό σου υβριδικό φως που ρέει σαν δρόμος στο έρεβος.

Τόσα μονοπάτια και πιθανά μέλλοντα, γίνονται παράλληλες αλήθειες σε έναν ήλιο που είναι αχρείαστος. Αυτό που πηγάζει μέσα σου είναι η θαλπωρή της μοναχικότητάς σου.

Και εκεί που ορίζεις τί δεν είσαι, ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι μπορείς από εδώ και πέρα να μελοποιείς αυτά που είσαι.

Και η ζωή γίνεται πιο απλή και ουσιαστική. Διαγράφεται αυτό το μισοτελειωμένο χαμόγελο στα μάτια σου και στα μάτια των άλλων.

Σηκώνεις το βλέμμα σου όταν δεν του λες να σηκωθεί, σαν ένα καθρέφτισμα της ψυχής που υπάρχει ώστε να αγγίζει το είναι σου.

Κοιτάς το ρολόι μέσα σου και κανένα  άλλο. Δεν διαπραγματεύεσαι τίποτα πλέον.

Δεν κοιτάς κάπου, κοιτάς παντού και αυτό σου φτάνει.

Δεν ήσουν ποτέ εδώ παρόλο που αναρωτιέσαι γιατί έπρεπε να φύγεις.

Πόσο ωραία είναι να μην σκέφτεσαι τίποτα και απλά να περπατάς.